Curse

Οι προσδοκίες αμέτρητες, οδυνηρές...
Σε τραβάνε μαζί τους, με ένα τρόπο μαγικό
χωρίς δεσμά και αλυσίδες...
Ακολουθείς απλώς τα σημάδια
Σε έναν δρόμο που χάραξαν άλλοι
Δίχως να γνωρίζεις τον προορισμό...
Γιατί όταν ελευθερώσεις τον εαυτό σου
Δεν ξαναβλέπεις κανένα φως, ούτε καν το φως του ήλιου
Το μόνο που νιώθεις είναι τα τσιμπήματα
Και αντιδράς ακαριαία

Γιατί η ομορφιά μερικές φορές είναι κατάρα...

Αφιερωμένο στην Κ. και στον εαυτό μου (ίδιο αίμα βλέπεις...)

Escape...

Τώρα που έπιασαν οι ζέστες για τα καλά....

Έχω αρχίσει και μετράω τις μέρες...


Απ’το να βλέπω αυτό.....

Να βλέπω αυτό...



Μήπως είναι πολύ νωρίς?

Moments

Χαρά, Πόθος, Έρωτας, Νεύρα
Φιλία, Αγάπη, Θλίψη, Θαυμασμός
Άγχος, Προσπάθεια, Απογοήτευση
Καφές, Βόλτα, Διασκέδαση, Μεθύσι
Φιλί, Χάδι, Φυγή, Γυρισμός
.............................................................................................
.............................................................................................
.............................................................................................

Κάποτε κλέβαμε χρόνο για να δημιουργούμε στιγμές...
Κάποτε ζούσαμε για να δημιουργούμε στιγμές...

Τώρα κλέβουμε στιγμές για να δημιουργούμε χρόνο..
Τώρα κρατιόμαστε από αυτές για να μπορούμε να ζούμε...

Η μπουκιά

Η ώρα περασμένες εννιά. Έβγαλε το κλειδί και έκλεισε την πόρτα πίσω του. Ο βαρύς ήχος της σηματοδοτούσε το τέλος άλλης μιας κουραστικής μέρας. Πεινούσε σαν λύκος. Είχε τηλεφωνήσει στην πιτσαρία από το κινητό του, είκοσι λεπτά πριν φτάσει, οπότε το φαγητό δεν θα αργούσε πάρα πολύ.
Από το στομάχι του δεν είχαν περάσει πολλά «υγιεινά» πράγματα απ’ το πρωί, τρεις γαλλικοί με γάλα, δύο φραπέδες, δύο πακέτα τσιγάρα και μια μικρή τυρόπιτα από εκείνη την αλυσίδα για την οποία είχε ακούσει κάτι στην τηλεόραση... Οπότε η καρμπονάρα της κοντινής πιτσαρίας του φαινόταν σαν να είχε βγει από εκπομπή του Μαμαλάκη...
Ντριν και το φαγητό έφτασε στα χέρια του... Άδειασε τα μακαρόνια σε ένα πιάτο. Δεν του άρεσε να τρώει από τα κουτιά, κάπου ήθελε να νιώθει άνθρωπος, έστω και σε αυτές τις μικρές λεπτομέρειες... Πήρε ένα ποτήρι και το γέμισε με μπύρα, προσέχοντας να μην κάνει πολύ αφρό. Τα έβαλε όλα σε ένα δίσκο και κάθισε στον καναπέ, μπροστά στην τηλεόραση...
Άρχισε να τυλίγει τα μακαρόνια στο πιρούνι του. Μα προτού βάλει την μπουκιά στο στόμα, έκανε το λάθος να πατήσει το κουμπί του τηλεκοντρόλ...

Κανάλι πρώτο... Εκπομπή Lifestyle… Η κυρία «τάδε» έδειχνε την πανάκριβη και «επώνυμη» γκαρνταρόμπα της... «Φοράω και πιο φθηνά ρούχα... Δηλαδή η πιο φθηνή σας μπλούζα πόσο κάνει?... Φοράω και των 300 ευρώ....» Συνέχισε να κρατάει την μπουκιά με τα τυλιγμένα μακαρόνια, ανίκανος να την φέρει στο στόμα του...
«Τι απο-τέτοιο να έχει αυτή η γυναίκα...» σκέφτηκε, προσπαθώντας να φανταστεί την έκφραση του προσώπου της, όταν σε πέντε χρόνια μάθει ότι ο άντρας της φεύγει εκδρομή με την εικοσιτριάχρονη γραμματέα του....

Κανάλι δεύτερο... Πολιτική εκπομπή... Συζήτηση για δημιουργία «επιτροπής» που θα επιλύσει κάποια θέματα... Ομιλητές οι γνωστοί από τους οποίους έκλεβε ιδέες για γραβάτες... Έριξε μια κλεφτή ματιά εκεί που είχε πετάξει την δικιά του και συνέχισε να κρατάει το πιρούνι με την καλοτυλιγμένη μπουκιά... Κάτω κάτω εμφανίζονταν λεζάντες με τις ειδήσεις της ημέρας... «Θανατηφόρο ατύχημα στην παραλιακή...»... «Λουτρό αίματος στην λωρίδα της Γάζας....»... «Επίθεση της αντιπολίτευσης στον Υπουργό για την συγκάλυψη του επιχειρηματία...» ... «Πολλαπλές παραβιάσεις του εναέριου χώρου από τουρκικά μαχητικά....»

Κανάλι τρίτο... Πολεμική περιπέτεια... Στα πρώτα πέντε λεπτά που έβλεπε, είχε μετρήσει ήδη 157 νεκρούς, 37 οχήματα κατεστραμμένα, 15 φλογισμένα κτίρια και τουλάχιστον 1.567.000 σφαίρες να σκίζουν τον αέρα.... Κι όλα αυτά από έναν και μόνο άνθρωπο... «Τι σου είναι αυτές οι αμερικάνικες ειδικές δυνάμεις»... σκέφτηκε και συνέχισε να κρατάει την μπουκιά...

Κανάλι τέταρτο.... Διαφημίσεις.... Συνέχισε να κρατάει τα όχι και τόσο αχνιστά μακαρόνια πια και απόλαυσε για λίγο τις εκπληκτικές προσφορές σε κινητά, πακέτα σύνδεσης και σούπερ κτηνο-τζιπ. Μα πιο πολύ απ’όλα του άρεσαν οι διαφημίσεις των τραπεζών.... Συγκινήθηκε... «Ευτυχώς που κάποιος μας νοιάζεται» σκέφτηκε...

Κανάλι πέμπτο... Λαικό γλέντι της ζωής σας.... Τραγούδια, χαρές, πιπίνια στα τραπέζια... Λες και είναι Πάσχα.... Ενδιάμεσα συζητήσεις του στυλ «η δουλειά μου... σκέφτομαι φέτος να ξεκουραστώ...». Δουλειά? Ποια δουλειά? Το γλέντι? Και να ξεκουραστεί... Απο τί? Απ΄το γλέντι? «Κάτι λάθος έκανα στη ζωή μου...» σκέφτηκε και συνέχισε να κρατάει το πιρούνι...

Κανάλι έκτο.... Ταινία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου με θέμα... τι άλλο... το sex. Απιστία, πουτανιά, αλαξοκωλιές και όποιον πάρει ο χάρος. Από τα πολλά, είχε χάσει την μπάλα, δεν ήξερε ποιος πήδαγε ποιόν....
Μπιπ Μπιπ...
ένας ήχος μηνύματος διέκοψε το ατελείωτο όργιο που παρακολουθούσε ....

«Που είσαι μωρό? Δεν μου μίλησες καθόλου σήμερα», έγραφε...
«Αει στο διάολο, παλιοπουτάνα...»
«Όσο τις φτύνεις, τόσο έρχονται....» σκέφτηκε φωναχτά....

Εκείνη την στιγμή, έριξε μια ματιά, γύρω γύρω στο διαμέρισμα του. Του φάνηκε καθαρό και τακτοποιημένο. Καμία σχέση με το κωλοχανίο που ήταν, πριν φύγει εκείνη...

Πάτησε το κουμπί και έκλεισε την τηλεόραση. Αποφάσισε επιτέλους να φάει αυτή την μπουκιά. Μα μόλις την έφερε στο στόμα του, ένιωσε μια έντονη ενόχληση στο στομάχι...
Άδειασε τα μακαρόνια στο πιάτο, το πήρε και τα πέταξε όλα στην μικρή σακουλίτσα στην κουζίνα.

Επάνω στο ψυγείο διέκρινε μια μισή σοκολάτα από χθες.
Δάγκωσε ένα κομμάτι μπας και γλυκάνει την αηδία που ένιωθε μέσα του....

Ghost Rider

Άλλος ένας ήρωας από αυτούς που με συντρόφευαν μικρό, έκανε την εμφάνιση του στην μεγάλη οθόνη.

Εκπληκτικά εφέ αλλά....

Ο ήρωας των παιδικών μου χρόνων ήταν πιο απόκοσμος και μόνος...
Έτσι όπως θα έπρεπε να είναι ένας καταραμένος...

Καμία σχέση με τον κοινωνικό και χαβαλεδιάρη Νίκολα Κέιτζ...

Κρίμα...

Το σπίτι στην άκρη του πουθενά...

Έσβησε την μηχανή αφήνοντας τα φώτα ανοιχτά. Ήταν ο μόνος τρόπος να φωτιστεί το μέρος , αφού η ΔΕΗ το είχε ξεχάσει από καιρό.

Άναψε ένα τσιγάρο και γύρισε το βλέμμα του προς το παλιό αρχοντικό.

Κανείς δεν μπορούσε να μαντέψει την ιστορία του. Έστεκε εκεί πάνω στην άκρη του γκρεμού, σαν σκιά από το παρελθόν. Ο μόνος σύνδεσμος με τον έξω κόσμο ήταν ένας μικρός χωμάτινος δρόμος. Οι άκρες του είχαν παραδοθεί στην άγρια φύση που φρόντιζε να υπενθυμίζει ότι με την δύναμη της μπορεί να καταπίνει σιγά σιγά οτιδήποτε είχε εγκαταλειφθεί.

Κι όμως, ακόμα και τώρα έδειχνε μεγαλειώδες. Ειδικά το βράδυ που δεν μπορούσες να διακρίνεις το πέρασμα του χρόνου επάνω του. Σημάδι ότι είχε χτιστεί κάποτε με μεράκι και αγάπη. Γλάστρες γύρω γύρω στα παράθυρα, γεμάτες με αγριόχορτα τώρα πια, φιλοξενούσαν κάποτε τα λουλούδια μιας περασμένης αγάπης. Τα μικρά άσπρα πετραδάκια που με πολλή φαντασία δείχνουν ότι σχημάτιζαν κάποτε μικρούς κύκλους, φανέρωναν ότι κάποτε υπήρχε ένας μεγάλος κήπος με λογιών λογιών δέντρα και φυτά. Τα παραθυρόφυλλα, μαυρισμένα πια από την βροχή και την σκόνη, ήταν καρφωμένα λες και πλήρωναν κι αυτά κάποιες αμαρτίες.
Η σήτα μπροστά από την εξώπορτα, γεμάτη τρύπες, έδειχνε ευαίσθητη σαν ιστός αράχνης. Πήγε να την ανοίξει μα έκανε πίσω. Δεν υπήρχε λόγος να δει μέσα. Ήξερε ότι η αγάπη δεν κατοικούσε πια εδώ. Μέσα βρίσκονταν μόνο, μερικά σκεπασμένα έπιπλα και μουχλιασμένες ταπετσαρίες.

Τότε γιατί ήρθε μέχρι εκεί?
Ίσως ήθελε να του ρίξει μια τελευταία ματιά πριν ο καινούργιος ιδιοκτήτης το μετατρέψει σε κέντρο διασκέδασης μοναχικών αντρών...
Ίσως ήθελε να θυμηθεί για ακόμα μια φορά πως μια μεγάλη αγάπη τελειώνει...

«Έλα πάμε...αργήσαμε» άκουσε μια γνώριμη γυναικεία φωνή και αισθάνθηκε ένα ελαφρύ άγγιγμα στον ώμο...
Ένα άγγιγμα όμως που σήμαινε τόσα πολλά...
Και το κυριότερο ελπίδα... Ελπίδα πως μέσα του θα ξαναζούσε...

Θυμήθηκε πάλι εκείνη την φτηνή δικαιολογία που είχε ακούσει στο τελευταίο μαρτυρικό «Γιατί?»

... «Γιατί είμαστε άνθρωποι...»

Έβαλε το κλειδί στην μίζα και ξεκίνησε....

...Αντίο

Masked...

Διάλεξε να φορέσει την μάσκα ενός παλιού αγαπημένου ήρωα
που τον συντρόφευε στις παιδικές περιπλανήσεις του μυαλού του.

Υπήρχε λόγος που επέλεξε την συγκεκριμένη...

Βλέπεις αυτός δεν είχε υπερδυνάμεις, δεν πέταγε χωρίς φτερά,
δεν είχε σιδερένιο σκελετό...
Τίποτα δεν είχε... Ένας κοινός άνθρωπος ήταν, σαν όλους τους άλλους...

Με την μάσκα έκρυβε τον δικό του φόβο...
Τον χειρότερο του φόβο...και αυτόν διάλεξε να τον αντιπροσωπεύσει...
Ώστε μεταδίδοντας τον στους εχθρούς του, να φεύγει από μέσα του.
Και τον ξέρει καλά, ξέρει τι προκαλεί στους ανθρώπους αυτή η μάσκα.

Όχι σε όλους...

Σ’αυτούς που δεν μπορούν να δουν κάτω απ’αυτήν...

Haunted....

Χαραγμένες λέξεις να με πληγώνουν για πάντα…
Μικρές ψηφιακές κορνίζες ποτισμένες στο δικό μου αίμα…
Μικρά στοιχειά στοιβαγμένα στο μυαλό μου…
Κι όμως αν τα προσέξεις, μιλάνε για αγάπη…

Αλήθεια έμαθες ποτέ τι θα πει αυτή η λέξη?

Πέθανες ποτέ μέσα σου, ώστε ο άλλος να μπορεί να ζει?

Blind Waiting...

Η ώρα που είχαν δώσει ραντεβού είχε περάσει προ πολλού. Είχε κουραστεί πια, να γυρνάει δεξιά και αριστερά μπας και την αναγνωρίσει. Οι περαστικοί είχαν αρχίσει να τον κοιτάνε περίεργα. Χώρια που άρχισαν να του τελειώνουν και τα τσιγάρα.

Δεν είχαν πει για κάποιο σημάδι. Δεν είχε νόημα. Ήθελαν και οι δυο να λειτουργήσει το κάλεσμα της ψυχής. Έτσι όπως είχαν συνδεθεί, χωρίς πραγματικά να έχει δει ο ένας τον άλλο. Απλά και μόνο κάποια pixels διαφορετικού χρώματος που αποτελούσαν τα ψηφιακά τους πορτρέτα.

Ήταν καλύτερα έτσι. Είχαν πει περισσότερα. Περισσότερα από οποιεσδήποτε γνωριμίες είχαν κάνει στην ζωή τους. Πράγματα κρυφά, εσωτερικά κρυμμένα που φωλιάζουν και δεν βγαίνουν ποτέ...

Η βροχή είχε αρχίσει να σταματάει. Ο ήλιος άρχισε να δείχνει το φωτεινό του πρόσωπο. Έκλεισε την ομπρέλα του και κάθισε σε κάποια διπλανά σκαλοπάτια για να ξεκουραστεί.

Άρχισε να ανησυχεί μήπως έπαθε τίποτα. Μήπως χρειαζόταν κάπου την βοήθεια του.
Βέβαια, υπήρχε πάντα η περίπτωση να το μετάνιωσε και απλώς να μην μπορούσε να
τον αντικρίσει κατάματα. Ήξερε τόσα πράγματα γι΄ αυτήν που ίσως και να ήταν φυσιολογικό να ντρεπόταν. Το ίδιο όμως ίσχυε και γι΄ αυτόν. Από την άλλη όμως σκεφτόταν ότι αυτή το ζήτησε... Εκείνος δεν θα την πίεζε ποτέ... Του αρκούσε αυτό που είχαν.

Τα λουλούδια που κρατούσε δεν ήταν πολλά και εντυπωσιακά. Άλλωστε δεν ήταν αυτός ο σκοπός του. Δεν ήθελε να ρίξει ακόμα μια γκόμενα... Από αυτά είχε μπουχτίσει. Ανούσιες σχέσεις που κατέληγαν σε δωμάτια μικρών παράνομων ξενοδοχείων. Και κάθε φορά αισθανόταν πιο μόνος. Δεν θυμόταν ούτε καν τα ονόματα τους...

Ούτε είχε φορέσει τίποτα ιδιαίτερο. Ένα μαύρο τζιν, μια μπλούζα με ένα μικρό δράκο στο πίσω μέρος και το δερμάτινο μπουφάν του. Έτσι, όπως θα πήγαινε για καφέ μ’ ένα φίλο του μια συνηθισμένη μέρα. Και το μαύρο σπορ αμάξι του, το είχε παρκάρει πολύ μακριά. Ήθελε να αφήσει πίσω του όλα εκείνα τα στοιχεία που θα έκαναν την επαφή τους συνηθισμένη....

Ετοιμάστηκε να φύγει. Έκλεισε το μικρό mp3 player που ήταν γεμάτο με τα τραγούδια που της είχε αφιερώσει κατά καιρούς, έβαλε τα ακουστικά στην τσέπη, έριξε μια τελευταία ματιά τριγύρω και έστριψε στην διπλανή γωνία...
Δεν πρόλαβε να κάνει μερικά βήματα και ένοιωσε μια έντονη δόνηση στην εσωτερική τσέπη του μπουφάν του.

«1 μήνυμα ελήφθη...»

«Μόλις έφτασα... Χίλια συγγνώμη... Θα πεθάνω αν δεν σε πρόλαβα....»

Άρχισε να τρέχει απεγνωσμένα...

Έστριψε στην γωνία μπροστά από την πόρτα του μικρού καφέ....

Ο Άγγελος του ήταν εκεί... Η περιπέτεια μόλις άρχιζε...


(Η ιστορία γράφτηκε μετά το ευγενικό κάλεσμα της φίλης μου Ανατολής).

Stranger on a strange land...once again...

Η θέα έξω από το παράθυρο του ξενοδοχείου, μαγευτική.
Το πράσινο χρώμα του πανέμορφου πάρκου κυριαρχούσε, συνδυασμένο με το γκρίζο των μνημείων μιας παλαιότερης εποχής. Μιας εποχής που η πόλη αυτή ήταν ορμητήριο ανακαλύψεων και περιπέτειας. Είχαν χτίσει και μνημείο για αυτό. Αφιερωμένο στους ναυτικούς, τους ιππότες, τους χαρτογράφους και όλους εκείνους που έκαναν το όνομα της χώρας ξακουστό στους αιώνες. Όλα αυτά είχαν πια τελειώσει. Η χώρα ήταν απλώς ένα ακόμα όνομα μαζί με τόσες άλλες. Όπως και η δική μας. Μια σκιά του παλιού εαυτού της...

Κι αυτός το ίδιο αισθανόταν. Δεν είχε πια την ίδια χαρά, τον ίδιο ενθουσιασμό όταν ταξίδευε. Κτίρια, πλατείες, δρόμοι, καφέ, εστιατόρια... Όλα σαν διαφορετικές φωτογραφίες του ίδιου τοπίου.

Ευτυχώς που συνάντησε εκείνον τον παλιό φίλο. Του θύμισε τα πρώτα εκείνα χρόνια της μεγάλης πάλης, του ενθουσιασμού και της αρχής της περιπέτειας.

«Θυμάσαι όταν .....»

«Θυμάσαι τότε.......»

Άλλες εποχές, άλλοι καιροί. Όπως η ιστορία αυτής της χώρας.
Μόνο που αυτός δεν έχει κανένα μνημείο να του θυμίζει τα παλιά...

......

......


Τα πρώτα γκρίζα τσιμεντένια σπίτια άρχισαν να μεγαλώνουν, απειλητικά όπως κάθε φορά...
Οι ρόδες ακούμπησαν στο έδαφος....

«Κύριες και κύριοι, καλώς ήρθατε στην Αθήνα....»

A short break... again...

Για λίγες μέρες εγκαταλείπω τον ελληνικό χώρο.
Ο δρόμος (ή μάλλον ο αέρας...) θα με βγάλει σε χώρα λίγο έξω απ'τη Μεσόγειο.
Για επαγγελματικές υποχρεώσεις. Μην φανταστείτε ξάπλες και τα τοιαύτα.
Ελαφρό τρεξιματάκι.

Τα λέμε το Σαββατοκύριακο...

Μπαιιιι (που έλεγε ένας μεγάλος κωμικός σε πασίγνωστο έργο με την Καρέζη...)

Unspoken...

Θέλω τόσα να σου πω
Μα οι λέξεις δεν σχηματίζονται

... γίνονται εμπόδια

Σκέφτηκα να σου τα τραγουδήσω
Μα οι νότες παγώνουν και σπάνε

...πέφτουν στο κενό

Είπα να τα γράψω
Μα το μολύβι τρελάθηκε...και δεν αφήνει σημάδια

...αρνείται να συμβάλει

Προσπάθησα να τα ζωγραφίσω
Μα οι μπογιές σβήνουν και χάνονται...

...Βουλιάζουν μέσα στον υφασμάτινο καμβά

Ότι και να κάνω φαίνεται μάταιο...

Το μόνο που μένει είναι τούτο δω το πληκτρολόγιο...

Πάμε λοιπόν... αρχίζω....

Μόνο που δεν θα τα δεις ποτέ...

...Αγάπη μου...

Day by day...

Άνθρωποι κινούνται περιφέροντας χαρτιά, ψάχνοντας υπογραφές ....
Τηλέφωνα γεμίζουν τον χώρο με ποικίλους ήχους...
Εκτυπωτές και φαξ ζωγραφίζουν μικρά μαύρα γράμματα...
Τιμές, προϊόντα, προσφορές, παραγγελίες...
Ίδιες λέξεις ακούγονται κάνοντας τον κύκλο τους...
Μικρά χαμόγελα και φευγαλέα αστεία δεν καταφέρνουν να αλλάξουν την συνολική εικόνα...
Άγχος, θυμός, ένταση, μικροεπιτυχίες και μικροαποτυχίες...
Κι είναι κι αυτό το κρύο... με τα aircondition στο φουλ ζεστό...
Γιατί αυτό δεν επηρεάζει το δέρμα....χτυπά κατευθείαν στην ψυχή...

Το σύστημα σε όλο του το μεγαλείο...
Επιβίωση, αγώνας και καθημερινότητα....
Έξω απ’ το παράθυρο, αυτοκίνητα διασχίζουν τους πηγμένους δρόμους...
Πηγαίνοντας κάπου... Όλοι βιαστικοί... Να προλάβουν...
Πάντα τα ίδια.... Χωρίς τελειωμό...

Κι ας είναι Παρασκευή...
Γιατί και το Σαββατοκύριακό δεν θα μας ξεκουράσει...
Δεν αρκεί για να γεμίσει τα κενά...
Έξοδοι, ψώνια, τηλεόραση, ταινίες....
Κι αυτά λες και κόλλησαν στο ίδιο μοτίβο...
Μέρος του συστήματος...
Ίσα που προλαβαίνουμε να ετοιμαστούμε για τον καινούργιο μαραθώνιο...

Το μέλλον αβέβαιο...
Καμιά σταθερότητα...οικονομικά, συναισθηματικά...
Ζούμε πια μέρα με τη μέρα...

Φυσικά υπάρχουν και χειρότερα...
Κατακλυσμοί, καταστροφές, ανεργία ...
Αρρώστιες και ατυχήματα...
Παρανοϊκοί με βόμβες και πυραύλους...
Θα μας αγγίξουν κάποτε? Το πιθανότερο...

Το χειρότερο όμως ξέρετε ποιο είναι?

Ότι δεν έχουμε σκοπό...
Δεν έχουμε ιδανικά...
Δεν υπάρχει καλό και κακό... μόνο επιβίωση...
Επιβίωση και εγωισμό...
Κι όμως...
Θέλουμε να αγκαλιάσουμε....ν΄ αγκαλιαστούμε...
Μα δεν το κάνουμε.... φοβόμαστε....
Φοβόμαστε μην δείξουμε αδυναμία....

Και η αδυναμία... σκοτώνει...

Αποκαλύπτω...

Αποδέχομαι την πρόσκληση των αγαπητών μου candy και serenity.
Σας αφήνω να διαλέξετε εσείς για μένα

Εμφάνιση
Α.Άδωνης καβαλημένος
Β.Τρομπετίονας
Γ. Ζόμπι όρθιο

Καριέρα
Α.Σκατόπαιδο που τρώει τα φράγκα του γέρου
Β.Αυτοδημιούργητος και καταδικασμένος να πεθάνει από άγχος
Γ.Απατεώνας και κάφρος

Για τις γυναίκες
Α.Τις έχει για το φούτσο
Β. Είναι ερωτευμένος
Γ. Τις ψοφάει στο λουλουδικό και το σοκολατάκι (μέχρι να γίνουν χοντρές)

Για την πολιτική
Α. Α φυγέτε απατεώνες
Β. Και γω μαζί σας για την μεγάλη μπάζα
Γ. Το όνειρο του ήταν να γίνει δολοφόνος υψηλών πολιτικών προσώπων

Για την μουσική
Α. Όλα αρκεί να περνάει καλά και να βάζει ότι γουστάρει
Β. Βρωμοσκυλάς του κερατά
Γ. Ροκαμπίλι και άγιος ο Θεός

Οι λύσεις σε επόμενο τεύχος.....

(Οι απαντήσεις είναι πιθανόν να διαφέρουν....)

Puzzle...

Κόκκινα τριαντάφυλλα συνδυασμένα με μπλε
Δεμένα σε ένα υπέροχο σύνολο.
Γλυκιά σοκολάτα σε σχήματα αγάπης
Όμορφα ρούχα
Δυο ψυχές που έζησαν μαζί
Ένα μαγευτικό εστιατόριο
Που λίγοι μπορούν να πάνε
Ένα υπέροχο δείπνο
Πλημμυρισμένο από ρομαντικές μουσικές
Χαμόγελα, μικρά αγγίγματα και πεταχτά φιλιά...

Μα κάτι λείπει...

Γιατί?

Tired?

Κάτι δεν πάει καλά....
Κάποια καμπανάκια άρχισαν να χτυπάνε...

Για παράδειγμα,
...χθες με πήρε ο ύπνος στην τουαλέτα του γραφείου...

Ανθρώπινα...

Στην μέχρι τώρα πορεία μου στον δύσκολο δρόμο της ζωής
Μπορώ να καυχιέμαι ότι έχω επιτύχει αρκετά πράγματα
Αυτά τα «επιτεύγματα» έχουν έρθει ουσιαστικά χωρίς καμιά εξωτερική βοήθεια
Παρά μόνο με προσωπική εργασία και ψυχικό κόστος.
Σε όλα αυτά κράτησα το κεφάλι ψηλά και μια στάση ζωής που είμαι υπερήφανος.
Ποτέ δεν αδίκησα κανέναν ενώ θα μπορούσα
Ποτέ δεν πρόδωσα κανένα όσο και αν πιέστηκα από τον εαυτό μου ή από καταστάσεις που βρέθηκα..
Ποτέ δεν σχολίασα ούτε «έθαψα» κανένα
Ποτέ δεν είπα πράγματα πίσω από την πλάτη κανενός
Δεν μηχανορραφώ, ούτε ψάχνω να βρω τρόπους να ρίξω τους άλλους για να ικανοποιήσω το εγώ μου...

Φυσικά δεν είμαι άγιος, ένας απλός άνθρωπος είμαι
Έχω ζηλέψει επιτυχίες, ικανότητες και τρόπους ζωής...
Απλά συναισθήματα όμως...
Ποτέ δεν προσπάθησα με οποιονδήποτε τρόπο να ρίξω κάποιον γιατί είχε κάτι που ήθελα...
Ώρες ώρες μισώ τον εαυτό μου, μόνο και μόνο επειδή είχα αυτά τα συναισθήματα...
Και μερικές φορές τον έχω αναθεματίσει γιατί δεν ήταν πιο «κακός»...
Αλλά απλά δεν μπορώ. Έτσι ανατράφηκα, έτσι μεγάλωσα και έτσι θα πορευτώ.

Φυσικά και στεναχωριέμαι για ότι συμβαίνει σε αυτό τον κόσμο...
Είτε τον μικρόκοσμό της χώρας μας είτε έξω από τα μικρά μας σύνορα...
Θα ήθελα να μπορούσα να κάνω περισσότερα... να έχω την δύναμη και την ικανότητα να κάνω κάτι...
Δυστυχώς δεν έχω πια το σθένος και την ορμή της νιότης που είχα όταν ήμουν φοιτητής...
Το μόνο που κάνω καθημερινά είναι να προσπαθώ να επιβιώσω...
Με την συνείδηση μου ήσυχη, τουλάχιστον ότι δεν κάνω κάποιο κακό στους άλλους...

Δεν ξέρω γιατί έγραψα αυτό το ποστ.
Ίσως ήθελα να το διαβάσω ο ίδιος, ίσως ήθελα να δικαιολογηθώ σε κάποιον για τις επιτυχίες ή αποτυχίες μου...
Ίσως θέλω να παραπονεθώ για την συμπεριφορά των άλλων γύρω μου...

Δεν ξέρω...

Απλώς σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας...

Another battle

Έφτασε ο χρόνος να το αντιμετωπίσω...
Απομεινάρι μιας παλιάς διαμάχης
όταν πρωτοέπεσα στον λάκκο με τους λύκους...
Το μυαλό μου γυρνάει... προσπαθεί να συντονιστεί πάλι...
Άλλη μια μάχη που πρέπει να δώσω...
Μ’ένα ζωγραφιστό χαμόγελο...

Και δυστυχώς
...θα την δώσω πάλι μόνος

Κι ας έχω ανθρώπους γύρω μου...
Γιατί όλοι έχουν απλώς τα χέρια καλά κρυμμένα στις τσέπες τους...
Και τα βλέμματα τους στραμμένα αλλού...

Γιατί το μόνο που έχουν μάθει είναι να ζητάνε...

Road to...where?

Ποτέ δεν ζήτησα τα πάντα
Ούτε καν τα ονειρευόμουν
Ούτε τα νοιώθω ούτε τα έγραψα ποτέ
Μα δεν υπήρξε άλλος δρόμος...
Μόνος αυτός... γεμάτος πάθος
...το πάθος κάποιων άλλων

Και γω δεμένος πάνω στ’άρμα...
με την ψυχή μου να πετρώνει
ανήμπορος ν’αντισταθώ
έτρεχα χωρίς να ζω

...ντυμένος όμως στα χρυσά

Κι όμως το μόνο που ήθελα ποτέ...

Ήταν λίγη... ανεμελιά

(Αφιερωμένο... εκεί που μου δόθηκε η ιδέα... Ευχαριστώ)

Ocean of time

Ίδιες κουβέντες, ίδια λόγια, ίδιο σκηνικό...
Στιγμές χωρίς διαφορά
Ακολουθούν την ίδια λογική και σχέδιο
Καλημέρα Καλησπέρα...Καληνύχτα

Καθημερινότητα....
Τα λίγα ξεσπάσματα, μικρές σταγόνες στον απέραντο ωκεανό της...
Ούτε φαίνονται οι μικροί κύκλοι που χάνονται σχεδόν αμέσως...

Και εμείς? Παρακολουθούμε το ίδιο show, συνέχεια και συνέχεια...

Ξεχασμένες λέξεις που κάποτε θύμιζαν μεγαλεία...

Πάθος...
Ένταση...
Αδημονία...

Φταίει η ηλικία, φταίει ο χρόνος που περνά, φταίνε οι συνθήκες...

Μπορεί...

Μπορεί να φταίμε και εμείς...

Αυτό το εσωτερικό που κλείστηκε στο κουκούλι του...
Που το έχτισε για προστασία, κομμάτι κομμάτι
...και έγινε η φυλακή του