Senses...

Μες τη δίνη της μουσικής...
Την θολούρα των καπνών...
Τα χαμογελαστά πρόσωπα...
Τα χρωματιστά ποτά...
Τη μυρωδιά των αρωμάτων...
Τη λαγνεία των βλεμμάτων...

Το μόνο που θυμάμαι
Είναι αυτό το άγγιγμα στο χέρι...

Αυτό και τίποτα άλλο...


(Φαίνεται μεγάλωσα και το φεγγάρι πια, έχει πολλά να μου πει....)

metamorphosis

Ο χρόνος αλλάζει...
Ο καιρός αλλάζει...

Εμείς αλλάζουμε...
Τα θέλω μας, τα πρέπει μας, όλα...

Μένουν μόνο αυτά που έχουν ριζωθεί βαθιά...
Ηθική? Αρχές?

Ίσως αυτά μας κάνουν αυτό που είμαστε...

...τελικά

Aura

Δεν πιστεύω γενικά σε «περίεργες» καταστάσεις, πέραν την λογικής.
Θα επιθυμούσα, όμως πολύ να πιστέψω (I want to believe που λένε και στα Xfiles) και ενδιαφέρομαι για τέτοιου είδους πληροφορίες, γύρω από το υπερφυσικό, διαβάζοντας ότι πέσει στα χέρια μου.
Δυστυχώς μέχρι στιγμής, κάτι, πέρα από τα τετριμμένα και πεζά που ζούμε όλοι δεν είχα την τύχη να δω.

Ένα πράγμα όμως που πιστεύω είναι η αύρα των ανθρώπων.

Για παράδειγμα, υπάρχουν ορισμένοι άνθρωποι που κατευθείαν από την πρώτη επαφή, τείνουν να μου βγάζουν τον χειρότερο μου εαυτό...
Ή τον καλύτερο...
Υπάρχουν και άλλοι που σε ελάχιστα λεπτά συνομιλίας ή έστω επαφής, νοιώθω σαν να τους γνωρίζω χρόνια...

Δεν νομίζω ότι είναι ψυχολογικό ή έχει σχέση με τη γλώσσα του σώματος, γιατί λόγω δουλειάς τυχαίνει να γνωρίζω πολλούς που είναι αρκετά εκπαιδευμένοι για τέτοιου είδους επικοινωνία.
Ε, δεν είναι με όλους το ίδιο...

Κάτι εκπέμπουμε, δε μπορεί...
Το οποίο ή είναι συμβατό ή δεν είναι...

Και το πιο σημαντικό, το ίδιο συμβαίνει και στις ερωτικές σχέσεις...
Όπως και να είσαι ότι και να είσαι, αν δεν υπάρχει χημεία... δεν δουλεύει...

(Το τραγούδι είναι άσχετο, αλλά μ’ αρέσει πολύ....)

Royalty...

-"Τι κάνεις εσύ εδώ? Δεν θα έπρεπε να είσαι εδώ...
Μοιάζεις με βασιλιά..."

-"Μπορεί και να είμαι... πoτέ δεν ξέρεις...

Αλλά ακόμα και στους βασιλιάδες
...οι κορώνες τους βαραίνουν, καμμιά φορά"

Γκρίζος ουρανός...

Το ράδιο τραγουδά...
κάτι γερασμένους στίχους...

Και η μέρα αρχίζει να φωτίζει...
Μέχρι το σκοτάδι να ξαναπέσει...

Και γω μένω εκεί.... να σιγοτραγουδώ...

”Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς

στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω

δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά

κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο

για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου από μένα

δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου

ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ

πολύ για σένα, πολύ για σένα

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς

στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω

δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά

κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο...”

(Πυξ Λαξ, οι παλιές αγάπες πάνε στο παράδεισο....)

Ήταν ένας γάιδαρος....

Η συζήτηση έχει ανάψει και το κέφι επίσης.
Έχουν φτάσει ήδη στο τρίτο ποτό και τα χαμόγελα ήδη κυριαρχούσαν.

Ώσπου...

Ένα μεγάλο «κατρασμπαμ» διέκοψε την κουβέντα...
Η ομορφότερη κοπέλα ήταν σωριασμένη φαρδιά πλατιά χάμω...

Το τι ακολούθησε δε λέγεται...
Η έννοια κλαίω ή κατουρήθηκα από τα γέλια απέκτησε νέα διάσταση.
Εντελώς γαϊδούρια...
Χιλιάδες αγριεμένα βλέμματα τριγύρω
Μα αυτοί δεν μπορούσαν να σταματήσουν.

Μάταια προσπαθούσε να πείσει ο καημένος ο μεγάλος...
"Δεν είναι κακά παιδιά..."

"Τους ξέρω..."

Είχαν ήδη φάει τη ρετσινιά
Μα δεν μπορούσαν
Γιατί είχαν κέφι
Κέφι όσο λίγες φορές σε αυτή τη ζωή

Συγνώμη γλυκό κορίτσι
Αλήθεια δεν είμαστε κακά παιδιά...


(Κανένα άλλο ζώο δεν πειράχτηκε κατά την δημιουργία αυτού του ποστ... μόνο το ζώο που το έγραψε...)

Τριμμένο μαύρο...

Αφιερωμένο σε όλες τις ψυχές
που χορεύουν με τον εαυτό τους...

First cold...

Χειμωνιάζει... Μια πρώτη υποψία τσιμπημάτων στο λαιμό μου το υπενθυμίζει.
Πάντα έτσι το καταλαβαίνω, όταν αλλάζει ο καιρός. Κουσούρι από εκείνη την δήθεν «απλή» εγχείρηση αμυγδαλών που είχα την ατυχία να κάνω μεγάλος. Ένας μήνας ταλαιπωρίας που αν την είχα κάνει παιδί θα ήταν μια μέρα.
Τέλος πάντων...
Φταίνε και αυτά τα καταραμένα ξενύχτια... Ίσως και να μεγάλωσα. Να μη με παίρνει πια. Αλλά βλέπεις, είμαι σε αυτή την ηλικία των τρελών... Όλη η τρέλα μαζεμένη. Όλα τα βιώματα, όλα τα στοιχειά, βγαίνουν τώρα...
Δεύτερη εφηβεία σου λέει.
Περίοδος αλλαγών σου λέει...

Δε βαριέσαι...
Ας είναι...

Ούτως ή άλλως εγώ εκεί, το βιολί μου...
Δε πα να χιονίζει...
Με το πουκαμισάκι θα τη βγάλω πάλι...

Reflections...

Ένας πολύχρωμος καθρέφτης
Γεμάτος με τα χρώματα του εαυτού μου...

Είδα την άβυσσο στα μάτια μου...

Και χάρηκα
… όσο ποτέ άλλοτε...

A dream...

Ένα όνειρο που δε θα γίνει ποτέ πραγματικότητα...
Πεζό μεν, αλλά έτσι είναι...
Ξέρω ότι δεν πρόκειται ποτέ να βρω τα χρήματα να την πάρω, εκτός αν το γυρίσω σε προαγωγός, τραγουδιστής, ποδοσφαιριστής, πολιτικός κ.λ.π.

(Ας περιοριστώ στη μικρούλα μου...)

V... Reality

Οι ψυχολόγοι λένε ότι υπάρχουν τρία επίπεδα θεώρησης της πραγματικότητας

Το πρώτο επίπεδο αφορά το να αισθάνεσαι κατώτερος από αυτό που πραγματικά είσαι. Δεν με ενοχλούν αυτοί οι άνθρωποι, γιατί το μόνο που κάνουν είναι κακό στον εαυτό τους και σε κανέναν άλλο. Και μάλιστα αυτοί είναι και οι μοναδικοί που προσπαθούν να γίνουν καλύτεροι...
Το δεύτερο επίπεδο, είναι να γνωρίζεις ακριβώς που βρίσκεσαι και τι δυνατότητες έχεις. Είναι λίγο δύσκολο να είσαι τόσο πολύ ισορροπημένος, ειδικά σε μια τέτοια τρελή εποχή και μάλιστα σε όλους τους τομείς (εργασία, σχέσεις, κλπ ). Συνήθως επειδή ο ένας τομέας επηρεάζει τον άλλο π.χ. μια κακή σχέση μπορεί να επηρεάσει την αποδοτικότητα στην εργασία και το αντίθετο, είναι σπάνιο να βρεις τέτοιους ανθρώπους.

Η τρίτη κατηγορία είναι αυτή που μου τη δίνει...
Η υπερ-θεώρηση των δυνατοτήτων...
Το φαινόμενο αυτό έχει πάρει εντυπωσιακές διαστάσεις γύρω μου.
Τόσο που πήγα να κοιταχτώ σε οφθαλμίατρο μήπως έχουν πάθει κάτι τα μάτια μου...

Βλέπω γύρω μου ανθρώπους-παγώνια... ΄
Έτσι, φουσκωμένα... με μπόλικα μπόλικα φτερά...
Να κορδώνονται και να λικνίζονται, λες και κατάπιαν κανένα στέμμα....
Βλέπω γύρω μου ανθρώπους-Λουδοβίκους...
Έτσι, πριγκηπικά ντυμένους με όλες τις περούκες και τα φρουφρού...

Κοιτώντας όμως καλύτερα, μετά από λίγο, σαν κάτι να ξεθωριάζει....

Βλέπω λοιπόν τον άμυαλο Τ. που το μόνο που κατάφερε ήταν να πείσει τον μπαμπά του να του αγοράσει εκείνο το ωραίο κάμπριο...
Βλέπω την μέτρια Γ. που επειδή την κοίταξε ο κυρ Μήτσος όταν έβγαλε έξω λίγο δέρμα, νομίζει ότι μεταμορφώθηκε στην Playmate 2025…
Βλέπω τον κουτοπόνηρο Μ. που επειδή κατάφερε να πάρει ένα διαγωνισμό, μιζόνοντας τους πάντες, νομίζει ότι έγινε ο Bill Gates…
Βλέπω τον τάδε ή την τάδε που έπιασε δουλειά σε μπαρ και ξαφνικά απέκτησε ύφος καρδιοχειρουργού....

Δεν ξέρω τι τους ωθεί σε τέτοιες καταστάσεις και αν είναι πραγματικές.
Εκείνο που λέω είναι να προσέξουν. Γιατί η ζωή είναι ο μεγαλύτερος διάδρομος προσγείωσης.... Και χωράει πολλά μα πολλά χαλασμένα αεροπλάνα....

Προσωπικά, πιστεύω ότι βρίσκομαι στην δεύτερη με τάση προς την πρώτη...
Αν και οι περισσότεροι μου λένε ότι είμαι στην πρώτη....

One more step...

Another Weekend….

Let the wind blow once more….

Haunted Hunter

Πάρε από μένα το έλεος...
Δώσε μου πίσω τη φωτιά μου...
Άναψε με μέχρι να σβήσω...
Πέταξε μου τη ζωή
Ταξίδεψε με
Πέθανε με, λύτρωσε με

Μια...
Δυο...
Τρεις...
....
....
Χίλιες...

Και σταμάτα...

Μόνο ένα φιλί
...μόνο

Twofacers...

Λένε ότι είμαι γκρινιάρης
Ότι χάνω το δίκιο μου όταν βρίζω και ξεσπάω

Ε λοιπόν αυτό είμαι
Είμαι αληθινός όσο μπορώ να είμαι
Όταν έχω κάτι να πω, θα στο πω κατάμουτρα
Όσο οδυνηρό κι αν είναι

Το προτιμώ όμως αυτό
Όσο και να με φέρνει σε άμεση κόντρα
Και χαίρομαι όταν κάποιοι με βρίζουν μπροστά μου
Χαίρομαι όταν μου τα χώνουν
Γι αυτό και δεν θα πετύχω ποτέ το μέγιστο
Αλλά δεν με ενδιαφέρει
Γιατί αυτά που πέτυχα είναι πολλά
Και τα πέτυχα με ειλικρίνεια και τίμια δουλειά

Γιατί εγώ δεν λέω πράγματα «από πίσω»
Δεν κάνω το φίλο και μετά σκάβω λάκκους όταν οι πλάτες γυρίζουν

Έχω μόνο ένα πρόσωπο
Αυτό...

WYSIWIG
«what you see is what you get…»

Γιατί η «Διπροσωπία» είναι ότι χειρότερο...

Υ.Γ. Κανένας δεν μου είπε τίποτα για το καινούργιο μου avatar... σνιφ...

Comedy...

Η κατάσταση μου όσο πάει γίνεται και πιο τρελή...
Να ναι καλά ο καλός μου φίλος Π. που με κάνει και γελώ,
διακωμωδώντας τα πάντα.

Ίσως τελικά αυτό να μου λείπει,
ο αυτοσαρκασμός και η διακωμώδηση...

είπε ο ....Δον Μαλακάν

Fairy...tale

Σε όλη την διαδρομή ένοιωθε το απαλό άγγιγμα του χεριού της στο σβέρκο του...
Του άρεσε πολύ αυτό το χάδι... Τον ηρεμούσε όσο τίποτε άλλο...
«Δεν χρειαζόταν να έρθεις... Δεν πάω και φαντάρος... Ούτε θα καταλάβεις πότε έφυγα και πότε γύρισα...» της είπε.
«Μα μου λείπεις ήδη...» απάντησε εκείνη και ακούμπησε στον ώμο του.
Κατάλαβε για μια ακόμα φορά γιατί αυτή, ήταν τόσο διαφορετική...
....
....
....
«Διάδρομο παρακαλώ, αν είναι δυνατόν» είπε στην υπάλληλο.
Ένας ήχος μηνύματος διέκοψε την συνομιλία...
«Σ’αγαπώ...»
Γύρισε και την είδε να τον περιμένει έξω απ’ την ουρά...
«Κι εγώ...» της είπε, ζωγραφίζοντας τις λέξεις με τα χείλη του...
....
....
....
Έβαλε την τσάντα στο ντουλάπι και ετοιμάστηκε να κλείσει το κινητό...
«3 μηνύματα ελήφθησαν»
«...Μη φέρεις τίποτα... Μόνο εσένα»
«...Μόνο εσένα»
«...Μόνο εσένα»

Κοίταξε την πόρτα του αεροσκάφους. Ήταν ακόμα ανοιχτή...
«Συγγνώμη το μετάνιωσα. Δεν θα πετάξω τελικά...»

Είπε στην αεροσυνοδό και έτρεξε κοντά της...

Groundhog Day...

Άλλη μια φορά δεν χωράει τίποτα στη βαλίτσα...

Να πάρω τη μεγαλύτερη?
…Ρούχα φραπές
Ας ελπίσω ότι έχει σίδερο το δωμάτιο...

«Το διαβατήριο και την κάρτα επιβίβασης σας παρακαλώ...»
«Βγάλτε το laptop και βάλτε στο πλαστικό δοχείο...»
«Τελευταία ανακοίνωση για...»

«Good evening. Your name please? Ah, ok I have a reservation for you…»
«Smoking…»

...Always…

«Breakfast starts at seven…»


«Good morning P. How was your flight?»
«Fine M. Yours?»

....
....
....

Η μέρα της μαρμότας...

Μα κάθε φορά ξεχνάω και κάτι...
Το ίδιο πράγμα...
Ξεχνάω να πάρω...

...έναν αληθινό φίλο



Αντίο για άλλο ένα τριήμερο...

Wind of change...

Το πρότυπο μου τα παιξε...

Μέχρι να βρω το χρόνο να φτιάξω ένα καινούργιο έβαλα προσωρινά αυτό.



Το περίεργο είναι που συμβαίνει τώρα

Αυτή τη χρονική στιγμή

Λες και σημαίνει κάτι...



Θα δείξει...

Inner...self...

Τραβάς τραβάς και τίποτα δεν τεντώνει.
Δεν πονάς πια. Έκλεισε το τραύμα.
Μα δε χρωστάς πια τίποτα. Έχεις ξεχρεώσει.

Έχεις συγχωρέσει...

Μα το σακί σου άνοιξε κι αυτό.
Και δεν ήταν άδειο.
Χειρότερο απ’ της Πανδώρας...
Χειρότερο απ’ του Αιόλου...

Τώρα ποιος θα σωθεί και ποιος θα μείνει...

Άραγε πονάς το ίδιο όταν καρφώνεις και καρφώνεσαι?

Και αυτόν? Εκείνον τον μαύρο και άσπρο εαυτό?

Τι θα τον κάνεις ε? Αφού ούτε στα μάτια δεν μπορείς να τον κοιτάξεις...

Χέρια πολλά...
Μα όλα είναι κομμένα...

Δεν πρέπει την παλάμη... Είναι λάθος...
αλλά εκείνο το κόκκινο πράγμα που χτυπά...

Είπες ότι «πρίγκιπες» δεν υπάρχουν...
Τι διάολο...
Τους έσπασες όλους? Ξεχνάς την γρουσουζιά? 7 χρόνια είναι αυτά....

Άντε ξεκόλλα...
Τι θέλεις επιτέλους?
Έτσι θα σαι? Στα σκοτάδια ή στο φως?
Βάλτα κάτω...
Δες...
Νιώσε...
Ξεσκόνισε την ασημένια πανοπλία...
Άνοιξε τη περικεφαλαία να περάσει ο άνεμος..
Ξύπνα το άλογο...
Βγες απ’ το κάστρο...
Κρύψε όμως το σπαθί...

Η άστο για ομορφιά...

Ακόμα ένα... ας ελπίσουμε το τελευταίο...

Καταστροφή, φωνές, απόγνωση, τρόμος, κλάμα, αγώνας...θάνατος...
Και μετά είναι όλοι αυτοί που «συζητάνε»...
Και μετά είναι όλοι αυτοί που «βρίζουν»... ο ένας τον άλλο...
Εσύ ήσουν, εσείς είστε, εμείς έτσι, εμείς αλλιώς...
Και μετά είναι όλοι αυτοί που «ιδρώνουν»... δήθεν...
Αλλά μπορεί και ναι...
Για άλλο λόγο όμως...
Μπας και χάσουνε κάνα σταυρό...
Για τους άλλους Σταυρούς όμως δεν τους νοιάζει...
Αυτούς τους «λευκούς» που είναι χτισμένοι με δάκρυα...

Και μετά είμαστε όλοι εμείς...
Που βλέπουμε...
Που ακούμε...
Και για μια ακόμα φορά
Νοιώθουμε αδύναμοι...
Που αύριο θα πάμε στις «δουλειές¨» μας...
Να τα συζητάμε...
Και να ξανανιώσουμε αδύναμοι...
Ούτως ή άλλως σε λίγες μέρες θα κάνουμε αυτό που θέλουν...
Θα πάμε να τους ψηφίσουμε...
Αυτούς ή τους άλλους ή τους παράλλους...
Τι σημασία έχει?

Μόνο οι «Σταυροί» θα μείνουν...
Και μερικά λουλούδια από τη μάνα, τ’αδέρφια, τον πατέρα, τον φίλο...

Σκατά...

Η κόλαση είναι εδώ τελικά...