Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007

Road to...where?


Ποτέ δεν ζήτησα τα πάντα
Ούτε καν τα ονειρευόμουν
Ούτε τα νοιώθω ούτε τα έγραψα ποτέ
Μα δεν υπήρξε άλλος δρόμος...
Μόνος αυτός... γεμάτος πάθος
...το πάθος κάποιων άλλων

Και γω δεμένος πάνω στ’άρμα...
με την ψυχή μου να πετρώνει
ανήμπορος ν’αντισταθώ
έτρεχα χωρίς να ζω

...ντυμένος όμως στα χρυσά

Κι όμως το μόνο που ήθελα ποτέ...

Ήταν λίγη... ανεμελιά

(Αφιερωμένο... εκεί που μου δόθηκε η ιδέα... Ευχαριστώ)

Τρίτη, Ιανουαρίου 16, 2007

Ocean of time


Ίδιες κουβέντες, ίδια λόγια, ίδιο σκηνικό...
Στιγμές χωρίς διαφορά
Ακολουθούν την ίδια λογική και σχέδιο
Καλημέρα Καλησπέρα...Καληνύχτα

Καθημερινότητα....
Τα λίγα ξεσπάσματα, μικρές σταγόνες στον απέραντο ωκεανό της...
Ούτε φαίνονται οι μικροί κύκλοι που χάνονται σχεδόν αμέσως...

Και εμείς? Παρακολουθούμε το ίδιο show, συνέχεια και συνέχεια...

Ξεχασμένες λέξεις που κάποτε θύμιζαν μεγαλεία...

Πάθος...
Ένταση...
Αδημονία...

Φταίει η ηλικία, φταίει ο χρόνος που περνά, φταίνε οι συνθήκες...

Μπορεί...

Μπορεί να φταίμε και εμείς...

Αυτό το εσωτερικό που κλείστηκε στο κουκούλι του...
Που το έχτισε για προστασία, κομμάτι κομμάτι
...και έγινε η φυλακή του

Δευτέρα, Ιανουαρίου 15, 2007

The greatest Gift


«Αρχίζουν οι εκπτώσεις....
Τι δώρο θα θελες?»

«Ηρεμία και γαλήνη μέσα μου....»

«Δύσκολο αυτό...θα πρέπει να το κάνεις εσύ δώρο στον εαυτό σου...»

«Το έχω προσπαθήσει

...αλλά δεν ξέρω πως να το πληρώσω»

Τρίτη, Ιανουαρίου 09, 2007

Από μικρό κι από...Ινδό...


Φίλος γνωρίζει έναν Ινδό, γαμώ τα άτομα, που έρχεται και τον βοηθάει σε διάφορες δουλειές στον κήπο του. Τον ρωτάει λοιπόν μια μέρα...
«Ε, τώρα που είσαι τόσα χρόνια εδώ στην Ελλάδα, θα παντρευτείς Ελληνίδα έτσι?»
Και η απάντηση του...
«Ντεν είμαι τρελό, αυτές ξέρει μόνο μιλάει κινητό, καπνίζει και χαλάει λεφτά....»

...τα σχόλια δικά σας.
(Μη βαράτε κορίτσια, δεν το είπα εγώ...)

Σάββατο, Ιανουαρίου 06, 2007

A thousand thanks


Ήθελα από καιρό να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στον καθένα από εσάς, για την όμορφη συντροφιά μέσα σε τούτο τον περίεργο «κόσμο».
Τι καλύτερο από αυτό, για πρώτο post του χρόνου.

Alicia μου, γλυκιά μου ύπαρξη, θέλω να σε ευχαριστήσω και να σου ευχηθώ η ευτυχία να σε βρίσκει όπου και να σαι από δω και στο εξής.

Ανατολή μου, πάντα οι λέξεις σου με γεμίζουν χαρά. Σ’ευχαριστώ και σου εύχομαι καλή επάνοδο στις σπουδές σου. Αποτελώ καλό αντικείμενο μελέτης, δε νομίζεις? ;)

Shades, φίλε , τι να πω για σένα. Σ’ ευχαριστώ για την καλή παρέα και ας μην σε γνωρίζω προσωπικά. Μείνε αληθινός.

Sigmataf «άτομο»,χώνε χώνε όσο μπορείς. Χρειάζεται. Σ’ευχαριστώ για όλα. «Διορθώνομαι…»

Tradescadia, γλυκειά ήσουν, είσαι και θα είσαι. Ευχαριστώ.

Avanifish, χεχ χεχ και ξανά χεχ. Έτσι. Σ’ευχαριστώ

Τετραδιάκι μου, είσαι το πιο χαριτωμένο πλάσμα και το ξέρεις. Μάκια μέχρι θανάτου. Σ’ευχαριστώ.

Δεσποσύνη μου, το όνομα σου τα λέει όλα. Πραγματική «Δεσποσύνη». (What a woman! Ouaou). Σ’ευχαριστώ γι’αυτά που λες και γι αυτά που δεν έχεις πει ακόμα.

Alkyoni, τρελοκαμπέρω. Αφού είσαι αφασία γιατί αφήνεις να χάνεσαι? Δεν το αξίζεις να το ξέρεις. Σ’ευχαριστώ.

Serenity, ευαισθητούλα μου, τα ταξίδια σου μαγικά. Πολλά τα ευχαριστώ.

Elemental, λίγα αλλά καλά τα λόγια σου. Σ’ευχαριστώ.

Fibi, απίθανο blog και τα πιο χαρούμενα posts. Σ’ευχαριστώ.

Mirca, δεν σε γνωρίζω ακόμα καλά αλλά από το λίγο κατάλαβα πολλά. Συνέχισε έτσι. Σ’ευχαριστώ.

Maria_Adouaneta, το πιο ερωτικό blog απ΄αρχής κόσμου. Μένω άφωνος. Σ’ευχαριστώ.

No way out, στο έχω ξαναπεί. Πιο χαρούμενο και αληθινό πλάσμα από σένα, δύσκολο να βρεθεί. Ευχαριστώ πολλάκις.

Αλητάκι, εμείς μου φαίνεται καταλαβαινόμαστε πολύ. Ευχαριστώ, ευχαριστώ.

Asimenia, melomene, allmylife και gitsaki, σας ευχαριστώ

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 28, 2006

Αντίο...


Επιτέλους φεύγει…
Φεύγει μακριά και δεν θα ξαναρθεί.
Παίρνει τους μήνες, τις βδομάδες και τις μέρες του..
Τις ώρες και τα λεπτά του…
Τα κακά και τα καλά του…
Παίρνει και αυτά…
Αυτά που τόσο πολύ με στεναχώρησαν, τόσο πολύ μ΄έκαναν να κλάψω.
Ας μείνουν εκεί…μαζί του και να μην τα ξαναδώ.

…Αντίο 2006

Καλώς να ορίσεις 2007

Εσύ, τα χαμόγελα και η ελπίδα…

(Α..ας μείνει μόνο τούτο δω το blog...)

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 22, 2006

Καλά Χριστούγεννα!


Πολλές πολλές ευχές!

Ο αγαπητός (και αλλού...μισητός)
Φαντασματοκυνηγός

Τρίτη, Δεκεμβρίου 19, 2006

Men want simple things...


Σκηνή 1
Μπαίνεις στο σπίτι, πεινασμένος μετά από μια ιδιαίτερα κουραστική ημέρα.
Ξαφνικά μπροστά σου, βλέπεις σ’ένα όμορφο δίσκο, ένα πιάτο ζεστό φαγητό (δεν έχει σημασία τι, ακόμα και delivery), το αγαπημένο σου ποτό και ένα μικρό λουλουδάκι. Κοιτάς προσεχτικότερα και διακρίνεις ότι πάνω στην μικρή κόκκινη χαρτοπετσέτα γράφει δυό λέξεις... «Σ’αγαπώ»...

Σκηνή 2
Μια γλυκιά φωνή ακούγεται από το βάθος της κρεβατοκάμαρας... «Αγάπη μου, καλωσήρθες». Ένα εκπληκτικό άρωμα συμπληρώνει το ακουστικό ερέθισμα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, την βλέπεις....
Την βλέπεις να φοράει ότι καλύτερο εσώρουχο έχει αγοράσει μόνη της (τα δικά σου απορρίπτονται). Την βλέπεις να έχει τα πιο όμορφα κόκκινα χείλια που έχεις δει ποτέ και ένα γλυκό χαμόγελο να συμπληρώνει τον παράδεισο.

Και όλα αυτά για σένα, μόνο για σένα, μόνο και μόνο για να νιώσεις ότι οι θυσίες που έχεις κάνει, άξιζαν...

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 18, 2006

Little things make me happy...


Την προηγούμενη εβδομάδα αγόρασα ένα μικρό mp3 player γνωστότατης ποιοτικής μάρκας.
Είναι εκπληκτικό πόσο χαρούμενο μπορούν να σε κάνουν αυτά τα μικρά τεχνολογικά διαβολάκια. Μέσα σε ένα τόσο δα γκατζετάκι μπορείς να έχεις ολόκληρη την μουσική σου συλλογή, παντού και πάντα, ακούγοντας την μάλιστα με εκπληκτική ποιότητα και ένταση.
Ξέρω ξέρω, θα πείτε καταναλωτική κοινωνία κλπ κλπ. Συμφωνώ αυτές οι χαρές είναι πρόσκαιρες και απατηλές αλλά χρειάζονται και αυτές...

Υ.Γ. Δεν κάνω διαφήμιση και δεν έχω καμιά σχέση με την εταιρία κατασκευής πέραν του γεγονότος ότι τους τα έσκασα....

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 15, 2006

Weight of the world





Αισθάνομαι το βάρος του κόσμου επάνω μου.

Δεν είμαι πια ο άνθρωπος που γνώριζα

Σαν όλες μου οι κραυγές, να μην ακούστηκαν ποτέ

Ελεύθερη πτώση, όλα μέσα απ’ τη ζωή

Αν μ’αγαπάς....άφησε με

(Κλεμμένο από Evanescence...
αλλά μ' εκφράζει τόσο αυτό τον καιρό..)

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 13, 2006

...?


Κάποιος είπε ότι οι καλλιτέχνες μέσα από τα ψέματα
λένε αλήθειες...
Ενώ οι πολιτικοί τα λένε για να κρύψουν
tην αλήθεια...

Εγώ, που δεν είμαι ούτε το ένα, ούτε το άλλο
....τι λέω, άραγε?

Λόγια της καρδιάς, λόγια του πάθους
...ή λόγια της τρέλας?

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11, 2006

Another journey ends...


Ότι άγγιζε γινότανε χρυσάφι
Τα πάντα υποτάσσονταν
Ο βασιλιάς των βασιλιάδων
Μα ο χρόνος είχε προχωρήσει.
Η κούραση τον είχε σταματήσει...

Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να κοιτάζει...
...να αγναντεύει την θάλασσα και τον σβησμένο ήλιο.
Μ’ αυτό του άρεσε...αυτό τον ηρεμούσε...
Η γαλήνη της ψυχής και όχι αυτή η Λάμψη...

Δεν υπήρχε τρόπος να πιάσει την κορυφή...
Ποτέ δεν υπήρχε...
Πάντα αυτή θα ήταν ψηλότερα από εκείνον...
Πάντα αυτή θα την έβλεπε από χαμηλά...

Ένοιωσε το χέρι της μέσα στο δικό του...
«Κουράστηκα μικρή μου»
«Δεν έχει νόημα...αυτό το κυνήγι» είπε κοιτάζοντας τα κύματα...

«Δεν πειράζει... Αγάπη μου...αρκεί να σε βλέπω χαρούμενο»
Του σιγοψιθύρισε χαϊδεύοντας του τα μαλλιά...

Κατάλαβε ακόμα μια φορά γιατί θα μπορούσε να πεθάνει για εκείνη...

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 08, 2006

Arms around me


Δεν χρειάζεται να μου προσφέρεις τον κόσμο....
Άσε να στον προσφέρω εγώ...

Ένα φιλί και μια σφιχτή αγκαλιά αρκούν...
Και εγώ θα είμαι εκεί...

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 06, 2006

CrossRoads


Το γνώριζε πάντα....κάπου βαθιά μέσα του...
Απλώς έκανε ότι δεν το έβλεπε
Κορόιδευε τον εαυτό του
Το ένστικτο βλέπεις
Όσο «πολιτισμένοι» και να γίνουμε, πάντα θα μας συντροφεύει...
Οι ενδείξεις πολλές, σε καθημερινή βάση
Τα μονοπάτια τέμνονταν, ποτέ δεν γίνονταν ένα
Ατελείωτες διασταυρώσεις...

Τότε συνειδητοποίησε αυτό που του είχαν ψιθυρίσει...

«Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνοι...»
....«Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνοι...»
.........«Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνοι...»
.............«Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνοι...»

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 04, 2006

Frozen souls


Ζωγραφιστά χαμόγελα και παγωμένες ερωτήσεις
Μάσκες που καλύπτουν τις μοχθηρές σας φάτσες
Οι αγκαλιές σας με καρφιά, ξεσκίζουν την καρδιά μου

Μην ρωτάτε τίποτα... γιατί δεν σας νοιάζει τίποτα...
Βλέπεις εγώ, μπορώ και βλέπω πίσω από τη σκηνή...
Τη σκηνή που στήνετε στο θέατρο του εαυτού σας..

Ένα σας λέω μόνο...

Όταν το τραύμα μου θα κλείσει,
Όταν η δύναμη μου θα γυρίσει,
Τότε όλοι θα ξαναμπείτε στα κουτιά σας...

Και αυτό είναι κοντά.... μα πολύ κοντά....

Σάββατο, Δεκεμβρίου 02, 2006

...Νότες




You're tearing me apart
Crushing me inside
You used to lift me up
Now you get me down

If I was to walk away
From you, my love
Could I laugh again?
If I walk away from you
And leave my love
Could I laugh again?
Again, again...

You're killing me again
Am I still in your head?
You used to light me up
Now you shut me down

If I was to walk away
From you, my love
Could I laugh again?
If I walk away from you
And leave my love
Could I laugh again?

I'm losing you again
Lacking me inside
I used to lift you up
Now I get you down

Without your love
You're tearing me apart
With you close by
You're crushing me inside
Without your love
You're tearing me apart
Without your love
I'm doused in madness
I can't lose the sadness
Can't lose the sadness

Can't lose the sadness

You're tearing me apart
Crushing me inside
Without your love
(you used to lift me up)
You're crushing me inside
(now you get me down)
With you close by
I'm doused in madness
Can't lose the sadness
It's ripping me apart
It's tearing me apart
It's tearing me apart
I don't know how
It's ripping me apart
It's tearing me apart
It's tearing me apart
I don't know why
I don't know why
I don't know why
I don't know why
Without your love
Without your love
Without your love
Without your love
It's tearing me apart


Again - Archive

Δεν συνηθίζω να βάζω τραγούδια αλλά το συγκεκριμένο είναι εκπληκτικό.
Το θεωρώ ανώτερο (μην βαράτε) από Pink Floyd...

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006

Do the High Jump...


Απλός οδηγός μικροεπαναστάσεων εντός καθημερινής ζωής

Επειδή ακούω πολλά τώρα τελευταία για επαναστατικές διαθέσεις και σχετικά, παραθέτω αυτό τον οδηγό για αρχάριους...
Είναι απλός, δεν απαιτεί να αφήσουμε τις υποχρεώσεις που μας πνίγουν και φυσικά είναι αναίμακτος (δεν ανοίγει ρουθούνι...)
Γιατί στην θεωρία όλοι καλοί είμαστε...στην πράξη όμως? Ειδικά αν πρέπει να ξεβολευτούμε, ακόμα και για απλά καθημερινά πράγματα...

Πετάτε στους κάδους ανακύκλωσης τα αντίστοιχα υλικά...
Χαρτί στο κάδο χαρτιών κλπ
Το κάνετε?

Βρισκόσαστε σε μια ωραία παραλία και καπνίζετε. Τα τσιγαράκια σας τα πετάτε στο ωραίο ποτήρι φραπέ που μόλις ήπιατε και μετά στο καλαθάκι του δήμου για σκουπίδια, άσχετα αν βρίσκεται 30 μέτρα μακριά και βαριέστε να πάτε.
Το κάνετε?

Στην παραλία αυτή υπάρχουν διάφορα σκουπιδάκια τριγύρω. Μαζεύουμε ότι μπορούμε και τα πετάμε στον άνωθεν κάλαθο.
Το κάνετε?

Τις σακουλίτσες σκουπιδιών τις κλείνουμε καλά καλά και προσπαθούμε να είναι μέσα στον κάδο απορριμμάτων και όχι εκτός.
Το κάνετε?

Όταν οδηγάμε και πρέπει να στρίψουμε, πηγαίνουμε στην ουρά μας όσο μεγάλη και αν είναι. Δεν πάμε ποτέ στο πλάι, κλείνοντας όλη την υπόλοιπη κυκλοφορία.
Το κάνετε?

Δεν παρκάρουμε ποτέ σε γωνίες και σημεία που εμποδίζουμε την ορατότητα κάποιου που στρίβει, γιατί μπορεί να προκαλέσουμε ατύχημα.
Το κάνετε?

Βλέπετε κάποιον που έχει μείνει στο δρόμο. Σταματάμε να το ρωτήσουμε τι έπαθε και δεν συνεχίζουμε αδιάφορα, ακούγοντας την μουσικούλα μας για να προλάβουμε τα μαγαζιά.
Το κάνετε?

Κλπ κλπ

Μπορούμε να βρούμε πολλά τέτοια παραδείγματα συμπεριφοράς που μπορούμε να εφαρμόσουμε στην καθημερινή μας ζωή, για να πούμε ότι θα αλλάξει κάτι.
Μετά δικαιολογημένα μπορούμε να πάρουμε τους δρόμους....

Και για να μην νομίζετε ότι κάνω τον έξυπνο, σας λέω ότι πολλά από τα παραπάνω ΔΕΝ ΤΑ ΚΑΝΩ και εγώ μερικές φορές. Το post απευθύνεται και σε μένα.

Οι μεγάλες αλλαγές αρχίζουν μέσα από το σύστημα...

Τρίτη, Νοεμβρίου 28, 2006

...Απορίες


Τι αγαπάμε πραγματικά?

Την μορφή της, όταν γεμίζει τον ορίζοντα?
Τον τρόπο που τα χέρια της ταράζουν τις αισθήσεις?
Το υγρό άγγιγμα των χειλιών της?
Τις λέξεις που μας διαπερνούν?
Την χροιά των ήχων που μένουν μέσα?
Το «σ’αγαπώ» που μας τρέφει?
Το ρίγος στο κορμί της όταν την διαπερνά το πάθος?
Η αίσθηση ότι μας «χρειάζεται»?


Δεν ξέρω...

Το μόνο που ξέρω είναι ότι...
ΘΕΛΩ να σ’αγαπώ...

Κυριακή, Νοεμβρίου 26, 2006

Αντιθέσεις


Ηλιαχτίδες και φεγγάρι
Ποτάμια και φωτιές
Σκοτάδια και αστέρια
Υπομονή και τρεχάλα
Άγγελοι και νυχτερίδες
Ζωή και ησυχία


Υπάρχει όμως και άλλη μια...

Την είχα ξεχάσει...δεν με ξέχασε όμως εκείνη


...Καρδιές και εαυτοί


Ε? Εσύ τι λες?

Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006

Ονειρο...τεχνία


Περνώντας από το δρόμο της χαράς
Σε είδα να φτιάχνεις όνειρα
Κλεμμένες κλωστές και πολύχρωμα υφάσματα
Και εσένα... να ψάχνεις να βρεις το μοτίβο..

Χρώματα, γραμμές και νότες που μιλάνε
Όλα στοιβαγμένα στο ίδιο το τραπέζι
Μπλεγμένα σ’ένα κουβάρι...στο κουβάρι της ζωής...

Να τσακώνονται ποιο θα είναι πρώτο
Μα δεν έχει σημασία...

Γιατί αυτό που τους δίνει λάμψη...

Είσαι εσύ