...Απορίες

Τι αγαπάμε πραγματικά?

Την μορφή της, όταν γεμίζει τον ορίζοντα?
Τον τρόπο που τα χέρια της ταράζουν τις αισθήσεις?
Το υγρό άγγιγμα των χειλιών της?
Τις λέξεις που μας διαπερνούν?
Την χροιά των ήχων που μένουν μέσα?
Το «σ’αγαπώ» που μας τρέφει?
Το ρίγος στο κορμί της όταν την διαπερνά το πάθος?
Η αίσθηση ότι μας «χρειάζεται»?


Δεν ξέρω...

Το μόνο που ξέρω είναι ότι...
ΘΕΛΩ να σ’αγαπώ...

Αντιθέσεις

Ηλιαχτίδες και φεγγάρι
Ποτάμια και φωτιές
Σκοτάδια και αστέρια
Υπομονή και τρεχάλα
Άγγελοι και νυχτερίδες
Ζωή και ησυχία


Υπάρχει όμως και άλλη μια...

Την είχα ξεχάσει...δεν με ξέχασε όμως εκείνη


...Καρδιές και εαυτοί


Ε? Εσύ τι λες?

Ονειρο...τεχνία

Περνώντας από το δρόμο της χαράς
Σε είδα να φτιάχνεις όνειρα
Κλεμμένες κλωστές και πολύχρωμα υφάσματα
Και εσένα... να ψάχνεις να βρεις το μοτίβο..

Χρώματα, γραμμές και νότες που μιλάνε
Όλα στοιβαγμένα στο ίδιο το τραπέζι
Μπλεγμένα σ’ένα κουβάρι...στο κουβάρι της ζωής...

Να τσακώνονται ποιο θα είναι πρώτο
Μα δεν έχει σημασία...

Γιατί αυτό που τους δίνει λάμψη...

Είσαι εσύ

Νεύρα....

Μερικές μέρες...τι να πω...

Λες και είναι καταραμένες...

No fear

Σκέψεις γυρνάνε στο μυαλό μου...
Δαίμονες αφόρητοι που με ποδοπατούν..
Τοποθεσίες απαγορευμένες χωρίς λόγο και αιτία...
Φως, σκοτάδι και ξανά πίσω..
Ηρεμία και καταστροφή μαζί...
Πανικός, πανικός του φόβου
Δρόμοι παντού μα η έξοδος πουθενά...
Η πανοπλία μου φανταχτερή, πανίσχυρη...
Τυφλώνει τους πάντες...
...για να κρύβει καλά το δάκρυ

Κανείς δεν μου κρατάει το χέρι...
Γιατί εγώ...δεν το ζήτησα...
Η αλυσίδα είναι δική μου...
Πρέπει να πολεμήσω...μόνος...

Να σταματήσω...
Να σταματήσω να φοβάμαι...

...το φόβο μου


(Σε μια στιγμή αδυναμίας....Συγγνώμη....)

Εβίβα

Στις όμορφες άψυχες...
Στις τρέλες μιας ζεστής.... εποχής...
Στις υποχρεώσεις και τα μη-καθήκοντα...
Στην κατάρα και στην τύχη...
Στον κύκλο... ΚΑΙ των αισθήσεων...
Στ’ ακούσματα τα φευγάτα...
Στα ποιήματα που θεραπεύουν...
Στους δαίμονες που ξενοκοιμούνται...
Στα μεγαλεία που βαρέθηκαν...
Στους εαυτούς μας που γύρισαν πλάτη...

Στους «ανθρώπους»

Στην υγειά μας

Future...light...

Η βάρκα άρχισε να βουλιάζει...
Ούτε κατάλαβε πως έγινε αυτό...
Ένοιωσε το νερό να τον αγκαλιάζει...
Άνοιξε το ντουλαπάκι, μα σωσίβιο πουθενά...
Κατάλαβε τότε ότι απλώς δεν υπήρξε ποτέ...

Το παγωμένο νερό όλο και τον κάλυπτε, κάνοντας την καρδιά του να πονάει...
«Ξέρω καλό κολύμπι.» Σκέφτηκε... «Πάντα ήξερα....»
Κούνησε τα πόδια του, αλλά κάτι δεν πήγαινε καλά...
Τότε την είδε...
Είδε την τεράστια μαύρη μπάλα, δεμένη σφικτά...
Κάτι έγραφε πάνω της...Έσκυψε να δει...

«Παρελθόν....»

Σκέφτηκε να φωνάξει βοήθεια αλλά το μαύρο σκοτάδι του ωκεανού του διέλυσε κάθε ελπίδα...

Άλλες φορές θα προσπαθούσε...
Μα τώρα ήταν πολύ κουρασμένος...

Και ξάφνου, ένα φως φάνηκε στο ορίζοντα...
Μικρό, αχνό μα έδειχνε να μεγαλώνει συνεχώς...

Η καρδιά του ξαναγέμισε ελπίδα...

Βαρυσήμαντη ανακοίνωση

Μετά την μεγάλη λαϊκή κατακραυγή είμαι αναγκασμένος να προβώ σε αφαίρεση της μπλούζας από γνωστή blog-ίστρια και να την επιστρέψω στο μουσείο, όπου και θα πάρει την θέση που της αρμόζει δίπλα σε κλασσικά αριστουργήματα της ελληνιστικής και βυζαντινής περιόδου.

(Επειδή είναι της μόδας οι ανακοινώσεις είπα να ακολουθήσω το ρεύμα.....)

Memories...

Οδηγώντας για τον κόσμο των stars...


Αν κάνεις το λάθος και ψωνίσεις από τούτο τον δρόμο...να δω πως θα γυρίσεις...


My favorite place...


Εκπληκτικό...


Εκεί που είναι πάντα καλοκαίρι...


Ταξίδι στα άστρα...


Inside space shuttle...


Πόσο θα ήθελα να ήσουν μαζί μου...

Fashion....no more

Μετά τα πρόσφατα δραματικά γεγονότα όπως

περιπλανήσεις πήραν μορφή και κλέβουν μπλούζες,
ροζ τετραδιάκια με δουλεύουν,
κολλητοί πήραν πέτρες και διαλύουν σπίτια,
φαντάσματα βγήκαν από τους τάφους και παρενοχλούν serenites,
ήρθαν οι Κινέζοι,
ήρθαν οι Pink Floyd και ζητάνε δικαιώματα χρήσης στίχων,
φραουλίτσες άφησαν τον κάμπο και πήραν σβάρνα τα μαγαζιά,
τα μουσεία κηρύσσουν απεργία,
o blogger administrator με κατηγορεί για εγκάθετη διαφήμιση,
κλπ
κλπ

αποφάσισα η μπλούζα να καεί στο πυρ το εξώτερον....

Fashion ... non Victim

Taking over me....

Law of physics

Εντροπία…
Η τάση του κόσμου να προχωράει προς το χάος.
Έτσι είναι... πάντα το γυαλί ραγίζει....πάντα το γυαλί θα σπάσει...
Ποτέ δεν θα δούμε τα κομμάτια να ξανακολλάνε...μόνα τους...
Όχι σ΄ αυτό τον κόσμο...όχι με αυτούς τους νόμους...όχι με αυτή την φύση...

Και πως επανέρχεται?

Η μόνη λύση είναι να δώσουμε ενέργεια...ενέργεια και προσπάθεια...

Και οι άνθρωποι μέρος του κόσμου τούτου είναι....
Πλάσματα φτιαγμένα από τα ίδια υλικά...
Ακολουθούν τις ίδιες κατευθύνσεις...την ίδια πορεία...την ίδια μοίρα...
Και τα δικά τους γυαλιά ραγίζουν....και τα δικά τους γυαλιά σπάνε...

Η διαφορά είναι ότι τα κομμάτια είναι πολλά...
Δεν ταιριάζουν εύκολα...
Πάντα κάτι θα μείνει εκτός...

Έστω και ένα μικρό κομμάτι...

Σκέψεις

Μερικά πράγματα τα ξεκινάς για άλλο λόγο...
Στην πορεία ανακαλύπτεις ότι σου πάει.
Οτι σου πήγαινε πάντα....ότι αυτό ήθελες...
Το είχες ξεχάσει....σε είχε ξεχάσει....
Βλέπεις είχες άλλες προτεραιότητες...
Και ξεχνάς την αφετηρία.....

ή δεν την ξεχνάς?

Stress

Μπορείς να με γεμίσεις δύναμη...
Μια ευχή μέσα από την καρδιά....
Και το άγχος μου για σήμερα θα φύγει...

Speed

Ίσως είναι... η αίσθηση ότι τ’αφήνεις όλα πίσω σου...
Ίσως είναι... ο κίνδυνος που συναρπάζει...
Ίσως είναι... το περιβάλλον που θολώνει...
Ίσως είναι... το μαύρο της χρώμα....
Ίσως είναι... τα λάστιχα που στριγκλίζουν...
Ίσως είναι... τα τραγούδια που μ’ ανατριχιάζουν...
Ίσως είναι... τ’ απαγορευμένα νούμερα...
Ίσως είναι... τα όρια που θες να ξεπεράσεις...

Ίσως ...απλά μ’ αρέσει....

Sacrifice

Πονούσε παντού. Οι δυνάμεις του λιγοστές.
Ζαλισμένος ακόμα από το χτύπημα, έριξε μια ματιά τριγύρω.

Εκείνη, ήταν πεσμένη μπροστά στον μαύρο τοίχο...

Με όση δύναμη του έμενε, προσπάθησε να σηκωθεί. Δεν μπορούσε όμως.
Σε κάθε του κίνηση, τα πάντα χάνονταν
«Πρέπει, σκέφτηκε...πρέπει να προσπαθήσω...»

Και ξάφνου, σαν η μορφή της να τον γέμισε δύναμη...
Σηκώθηκε και την πήρε στην αγκαλιά του.

Αυτό ήταν....
Ανέβηκε στον τοίχο και την ακούμπησε στην άλλη μεριά.

Εκείνη χαμογέλασε ...

Ένιωσε την καρδιά του να χτυπάει δυνατά.

Ήταν η τελευταία φορά που ένιωθε κάτι....

Highway

Πίστευα ότι όλα έχουν τελειώσει.
Ότι όλα έχουν πάρει τον δρόμο τους.
Χωρίς εκπλήξεις.... με καθορισμένη πορεία και στόχους...

Έκανα λάθος όμως. Ξέχασα τον βασικό κανόνα...
Ότι πάντα η ζωή είναι και θα είναι απρόβλεπτη...

Και τώρα?

Τώρα το μέλλον φαντάζει σαν μια λεωφόρο την νύχτα...
Βλέπεις μόνο μέχρι εκεί που φτάνουν τα φώτα σου...
Όσο δυνατότερα, τόσο καλύτερα....
Μέχρι να ξημερώσει και πάλι....

Και ξέρεις κάτι?

Μου φαίνεται ότι γουστάρω περισσότερο.....

(Time to move on…)

Still flying...

Νέα Υόρκη, Λος Άντζελες, Λας Βέγκας, Ντάλας, Χιούστον, Λονδίνο, Παρίσι, Μασσαλία, Φρανκφούρτη, Ντύσελντορφ, Άμστερνταμ, Βρυξέλλες, Μιλάνο, Ρώμη, Σόφια, Λουμπλιάνα, Κωνσταντινούπολη, Λάρνακα, Βουκουρέστι .....

1000 hours of flight...

Ακόμα έχω το πρόβλημα...

(GhostHunter...πρωι Πέμπτης...Ανταπόκριση από Θεσσαλονίκη)

Σαν πρώτη φορά....

Τα λεπτά κυλούν, ο χρόνος περνάει γρήγορα..
Σε λίγο ανεβαίνω, μέσα από τα σύννεφα....
Θεσσαλονίκη...
Αν και με έχεις συναντήσει αρκετές φορές τώρα είναι διαφορετικά..
Κάτι έχει αλλάξει...Σαν να σε βλέπω για πρώτη φορά...

Μην ανησυχείς όμως....δεν υπάρχει οργή....

Μόνο ένα παράπονο...

Black Hole...

Μαύρη τρύπα....Ο απόλυτος καταστροφέας...Η πιο αδηφάγα ύπαρξη του σύμπαντος...Κανένας δεν ευθύνεται για το μένος της, για την κακία της...Μόνη της κατέρρευσε, από το ίδιο της το βάρος... Τίποτα δεν της ξεφεύγει...και πρώτα απ’ όλα το φως...
Έτσι για να μην μπορείς να δεις....Για να σε προκαλέσει....
«Έλα μέσα μου...Αλλιώς δεν θα μάθεις τίποτα, θα σε φάει η περιέργεια...»
Και ξέρεις ότι αν μπεις, αν περάσεις την λεπτή γραμμή του ορίζοντα των γεγονότων, δεν υπάρχει γυρισμός...Αυτό λέει η λογική...Αλλά δεν την ακούς...
Και το θέλεις, σε τρώει όλη την ώρα...Που θα βρεθώ? Τι θα δω?

Τι μαγεία....

Όπως θέλεις λοιπόν....Έρχομαι....Με πλήρη ταχύτητα....Ώστε να μην καταλάβω...να μην προλάβω...